Rzadko można spotkać tak doskonale dopracowany językowo tekst. Edyta maluje słowem ucieczkę człowieka z komfortowych schematów i ram, którymi sam siebie przed latami ograniczył.
Posłuchajcie: « [Człowiek] Krokom nadał miarowy rytm, a wiecznie poukładane wedle schematów myśli, postanowił luźno wypuścić na popas. Czy to był błąd? Trudno ocenić z perspektywy czasu. Jedno jest pewne. Któraś z tych wolno puszczonych myśli, pozbawiona kontroli, powróciła z zalążkiem dziwnej idei. A może, by tak…? Człowiek przystanął i, z trudem łapiąc oddech, poddawał się tej niespodziewanej sugestii. Pomysł był dziwaczny. Nie miał jeszcze całkowitego kształtu, jedynie niewyraźne kontury. Ale może warto? »
Człowiekowi towarzyszy szakal. Zwierzę symbolizujące działania wbrew ustalonemu porządkowi, przeciwstawienie się normom.
Wędrówka po Europie to metafora wyprawy w głąb siebie, a każda spotykana osoba zaprasza do refleksji egzystencjalnych.
Czy Szymon zdoła odzyskać wolność i uratować się?

Ksiązka jeszcze w kilku egzemplarzach dostepna, więc zapraszam do kontaktu :)

Nostalgia nad ranem bywa trochę rozczochrana. Chodzi w piżamie z szerokimi nogawkami po kuchni. Niczym hippisowska boginka wyzwolenia, wydeptująca radosny taniec, która szuka ulubionego kubka do przedporannej kawy. Obłoczek pary, wzbijający się nad czajnik osadza się mgiełką ciszy na szarej i popękanej miejscami od przebłysków świtu szybie. To ten moment. Ta chwila. Nim rzeczywistość upomni się o ciebie. Tylko teraz możesz przeczesać włosy ręką, słuchając nieznanej melodii z radia, spojrzeć w szybę na swoje odbicie i chwilę cieszyć się własnym towarzystwem.

Za mgnienie oka ranek zacznie sobie uzurpować pełne prawo do twojego czaso-bytu. Ociągasz się, skupiasz się na tej jednej, krótkiej chwili przedporanka. Na tym momencie zawieszenia w próżni dnia roboczego. Jest błogo i spokojnie. W całym domu dudni cisza skupienia na ostatnich kadrach snów – dobrych lub koszmarnych – rejestrowanych przez podświadomość domowników. Za kilka minut dojdzie do osmozy luźno dryfujących warstw fantazji z ciasno napiętym planem każdego poranka. Prawdopodobny efekt? Wytrącanie się grubej warstwy narzekań, bolączek i innych historii o zagubionych planach lekcji. Nostalgia musi wstawić kubek z niedopitą kawą do zlewu i wbrew swej naturze stać się Realistką. A plany lekcji? Może dryfują gdzieś teraz w zagubionych światach antymaterii wraz z zapodzianą skarpetką, czy utraconym w tajemnych okolicznościach cyrklem.

W każdym razie Nostalgia jest wdzięczna za słodkie 10 minut przedporanka.

Pośrodku ciemnej puszczy – ja.

Szumią straszno bloki betonowe,

Tępy blask słabo ciurka z okien.

Cienie kładą się trupami.

Brnę samotna z sercem pod pachą,

Z głową na ramieni. Nabitą prochem.

Ląt ściskam w spoconej dłoni.

Nikogo nie trzymam za rękę.

Było dużo ludzi, dużo gapiów,

ale nażarli się i poszli sobie.

Serce drży i łopocze. Chce wyskoczyć.

Sięgam do pustej kieszeni po zapałkę…

Jestem taka szara, taka bura, taka nienamalowana.

Może w budce za rogiem, tej z napisem – Makijaże

ktoś się zlituje i mnie od nowa pokoluruje?

Zafarbuje mi serece na czerwono, oczy na zielono,

myślom nada ton błękitny, trwale transcendentny,

zupełnie peramanentny i niemożliwy do starcia.

Oddam za to wszystkie wypłaty świata,

choć bogata nie jestem zupełnie.

Obym tylko nie była cały czas taka nijaka.

Taka inna. Niewidoczna. Słabo wykreowana.

Od rana zasłuchana tylko w siebie, myśląca.

Nie chcę myśleć za dużo, chcę być kolorowa.

Chcę iść na kawę i gruchać jak zadowolona jaskółka,

ćwierkać tylko i zataczać kółka w słowach powtarzanych –

tych samych ciągle, bez zmiany ich rytmu nawet.

Może zatem ktoś doczepi mi łaskawie, tak z dobroci,

jak sztuczne rzęsy uczernione, myśli pięknie wybarwione?

Żebym nosiła je jak kokardę, jak wszyscy inni dookoła.

Cirrus, cirrostratus, cumulus czy cumulonimbus… Mkną po niebie, nieświadome, że ktoś na dole próbuje w jakikolwiek sposób sklasyfikować ich charakter. Delikatne, zwiewne, eteryczne i subtelne. A jednak zupełnie wolne, pchane wiatrem i poczuciem ciekawości w dal. Łączą się w większe grupy lub rozdzielają, gdy czują impuls, by wędrować dalej. Nomadzi nieboskłonu. Zupełnie niekonsekwentni, a jednak stoicko spokojni i asertywni we własnych życiowych wyborach, bez zbędnych emocji odnoszący się do tego, co nastąpi.
Zawsze im tego zazdrościłam. Wolności. Niezależności. Braku odczuwania emocji. Dawno, dawno temu, moja naiwna, kilkuletnia natura wymykała się do nich, kiedy byłam bardzo smutna. Zazdrościłam im, że są tam i mają wybór, istnieją w innym świecie. Myślałam o tym świecie, tworzyłam go od podstaw. Pachniał latem lub jesienią, czasami sokiem z brzozy spuszczanym na przedwiośniu. Sok smakował… niczym… ale jta woń! Tamta sfera była złożona jedynie z puchu i mgiełki, w którą można było wejść, mając za tło nieskończony szaro-siny błękit. Wędrując wtedy razem z chmurami, miałam w głowie jedynie czysty spokój. Choć na chwilę.
Poprzecinany liniami trawy, w której leżałam jako dziecko, lub przysłonięty parawanem liści dębu, ulubionego z drzew, trwającego na granicy miedzy, tkwił w mojej głowie zawsze. Ale nie potrafiłam już oddzielić świadomości od ciała, oderwać się, by z nimi popłynąć. Straciłam tę umiejętność bezpowrotnie. Nie byłam w stanie oczyścić głowy z emocji i poczuć ich wolności. Niedawno, szybko jadąc samochodem, zobaczyłam, jak między liśćmi drzew przemykają chmury. Dorodne, pewne wiosny i napełnione porannym światłem. Warto czasami stanąć i popatrzeć w niebo…