Uciekając przed tłumem ludzi, który skupiony był na campingu Solaris pod Sibenikiem postanowiłam rano zacząć biegać. Podczas jednej z eskapad znalazłam zachwycającą zatoczkę tuż przed miejscowością Zablace. Wody były tam płytkie, porośnięte nieznaną mi roślinnością, która wraz z otaczającymi ją skałami tworzyła egzotyczną scenerię. Postanowiliśmy ją wykorzystać do jednej z wieczornych sesji zdjęciowych. Fotografie wyszły pięknie, ale jak sobie przypomnę moment kiedy leżałam na jednej ze skał i kątem oka dostrzegłam ogon jaszczurki to… do dziś mam dreszcze. A na wspomnienie tego, jak na bosaka spierdzielałam z tej skały cała rodzina ma kilka minut dobrego ubawu.

Pewną niedzielę wielkanocną przyszło nam spędzić w Zalipiu, na parkingu przy Domu Malarek. Nie sposób było nie wykorzystać tego czasu na próbę uwiecznienia pięknych, rękodzielniczych zdobień. Ludowa sztuka w najpiękniejszym wydaniu za sprawą tradycji pieczołowicie przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Wenecja jest jak stara dama, której arystokratyczne urodzenie zdradza pozornie zadbana powierzchowność. W pełnym słońcu zza fasady elegancji i przepychu spozierają na nas jednak zmurszałe tynki, obsikane przez setki turystów zaułki, a ostry zapach stęchlizny kłuje w nozdrza. Ale nich tylko się ściemni. Niech vaporetta, kursujące po Canale Grande wywiozą większość rozwrzeszczanych turystów. Niech zapalą się przytłumione światła. Wówczas nasza dama wygodnie rozsiądzie się i zdejmie swój wymuszony uśmiech przyklejony rankiem. Wtedy też dostrzeżemy w niej kobietę pełną wysublimowanego uroku, zmysłową gawędziarę, która wyszepcze nam do ucha niejedną historię z pieprzykiem. A jeśli sprzyjać nam będzie los i po gwieździstym niebie nocy powędruje księżyc czerwcowej pełni, to starsza pani nie oprze się pokusie zanurzenia stóp w Adriatyku. Wtedy to wody przypływu zaleją Plac Świętego Marka, odbijając w swej toni światła najpiękniejszego salonu Europy, jak nazywał to miejsce Napoleon.
I nie wiem, jak to się stało ale to, co widziałam i czułam, w swoim obiektywie uchwycił mój mąż… Może dlatego, że największy banał na świecie, mówiący o tym, że Wenecja jest miastem dla zakochanych, to prawda?

To plaża dla wtajemniczonych. Szukaliśmy jej długo. Znaleźliśmy w końcu przy górskiej drodze do Starej Baski, już poza szlakiem i niedomkniętą bramą jest wąska dróżka. Niedaleko ścieżki jest zejście do ruin crkve św. Hieronima, dalej kamienista droga i dojście do zatoczki. W pandemicznym sezonie, przy drodze stało ledwie kilka podróżniczych busów, a na plaży spotkać można głównie lokersów. My wybraliśmy się tam przy zachodzie słońca…a efekty niżej.

Savudrija to dawna, mała wioska rybacka, licząca trochę ponad 200 stałych mieszkańców. Podczas jednego z naszych wyjazdów szukałam pierwszego dla nas przystanku w Chorwacji. Wpadła mi w oko przez egzotycznie wyglądające konstrukcje drewniane. Dowiedziałam się, że są to stelaże na których rybacy podwieszają swoje łodzie. Wszystko dlatego, że miejscowość o skalistym wybrzeżu jest mocno wysunięta w morze i narażona na intensywne wiatry i przypływy. Niemniej jednak oblewane wodą pomosty z drewnianymi tyczkami to piękny widok po prostu.

Uciekając przed tłumem i kiczem Vlory w Albanii, polecam udać się na plażę w pobliżu wsi Zvernac. Teraz, zdaje się, nie można tam już tak po prostu wjechać kamperem, ale my jeszcze złapaliśmy ten moment. Widoki, zapierające dech w piersiach, a rano krowy i owce pędzone na popas, budzące nas w kamperze.

Łagodny klimat Zatoki Kvarner, obejmującej także okoliczne wyspy sprzyjał budowaniu letnich willi za czasów panowania tutaj Franciszka Józefa. Austowęgierska architektura wraz z egzotyczną roślinnością, którą zamożni właściciele tychże posiadłości sprowadzali, to również spadek wyspy Losinj. Można tutaj znaleźć bardzo wiele opuszczonych i niszczejących eleganckich niegdyś posiadłości, których najbliższe otoczenie wraz z wybujałą roślinnością to teraz prawdziwe tajemnicze ogrody. Do jednego wkradliśmy się na kilka tajemniczych zdjęć :)

Bled to jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Słowenii. Wody jeziora mamią bajecznym kolorem turkusu. Otoczone majestatycznymi górami i zielonymi lasami sprawia, że można poczuć się jak w zaczarowanym świecie. Jego naturalnie ciepła woda (podgrzewana źródłami termalnymi) zachęca do kąpieli i relaksu. Wokół jeziora rozciągają się ścieżki spacerowe, a w samym centrum znajduje się malownicza wyspa z kościołem, do którego można dotrzeć tradycyjnymi łodziami lub kajakiem. Bled emanuje spokojem i harmonią, tworząc idealne miejsce do odpoczynku i kontaktu z naturą. Mnie urzekło najbardziej o świcie, kiedy słońce witało się z wodą.

Toskania dla mnie, to przede wszystkim kobiety…Włoszki, a nie zwyczajne kobiety.  W jednym ruchu ręki, którą odrzucają na ramiona włosy mają więcej zmysłowości, niż ja potrafiłabym wykrzesać, wyginając się zalotnie godzinę. A zwykłe dżinsy i t-shirt noszą jak najlepszą kreację od Versace.
Z mojej krótkiej wycieczki po Toskanii, poza widokami, utkwiły mi we wspomnieniach obrazy kobiet właśnie. Sprzedawczynie zatrudnione na straganach w San Gimignano obłaskawiały klientów profesjonalnie, choć z lekką dozą zblazowania, co by zapewne nie pomyśleli, że tacy oni ważni. Kiedy po dwugodzinnej wspinaczce rowerowej, tak rowerowej wspinaczce właśnie, dotarliśmy opasaną cyprysami Vią Val D’Orcią do wzniesionego na szczycie wzgórza malowniczego miasteczka Monticchello, to nie kto inny jak zgrabna kelnerka o twarzy Giny Lollobrygidy, patrząc na nas niewidzącym wzrokiem stwierdziła – „Nie mamy wolnych miejsc”. Taras w restauracji świecił pustkami, ale urażeni odmową po czasie dopiero zrozumieliśmy, że spoceni rowerzyści nijak wpisywali się w obraz malowniczej toskańskiej knajpki z widokiem. Nic to, bo uliczkę dalej znaleźliśmy bez problemu miejsce w ujętym na stronach przewodniku Michelinea przybytku, noszącym imię właścicielki – Darii. Przyjęto nas tutaj jak każdego innego klienta, który w eleganckim odzieniu kosztuje Toskanię. Jednak, ocierające się o posmak kuchni fusion, Tagliolini al Tartuffo stawały nam kluchą w gardle, czego powodem była informacja znaleziona (już po zajęciu stolika) w przewodniku, iż koperto wynosi tutaj, bagatela, 70 euro za osobę…(Przeliczyliśmy – nie mieliśmy tyle w portfelu nawet;) ). Drżącą ręką, podnosząc rachunek nawet nie zauważyłam położonych obok niego, a spakowanych nam na drogę przez właścicielkę, tradycyjnych migdałowych ciasteczka amaretti. Przez zamglony emocjami wzrok dostrzegłam kwotę koperto – 7 euro i dobroduszny uśmiech właścicielki, która żegnała nas w drzwiach niczym prawdziwa włoska mamma. Księżyc wschodził nad murami Pienzy, gdy doturlaliśmy się do naszego miasteczka. Znów utrudzeni, od stóp do głów pokryci pyłem piaszczystych dróg. Ciągnąc opustoszałymi po zmroku uliczkami nasz dziwaczny rowerowy korowód, dotarliśmy do placu katedralnego. A tu…? Zbite w niewielkie grupki włoskie staruszki rozsiadłe na przyniesionych krzesłach popijają wino i oglądają uliczny mecz rozgrywany przez dzieciaki. Skąpani w srebrzystym świetle czerwcowej przedpełni mali futboliści radośnie biegali po starym bruku, za nic mając powagę najważniejszego zabytku miasta ufundowanego przez samego papieża Piusa II. Doglądające ich staruszki natomiast, gorliwiej wymieniały między sobą nowiny minionego dnia, niż baczyły na rozbrykane towarzystwo. I choć magnesiku na lodówkę z tego miasteczka nie mam, to nie żałuję. Nie żałuję ani jednego kadru utkwionego pod moimi powiekami.